نوشته شده توسط : ali
والدینی که برای بچه های شان قوانین منصفانه ای نمی گذارند، به احتمال فراوان، بیش از بقیه با شورش بچه ها روبرو می شوند و فرزندان شان سراغ مشروب یا مواد مخدر می روند

خیلی از والدین گمان می برند، سخت گیری در مورد کودکان، بهترین راه برای دور نگه داشتن آنها از دردسر است، اما تحقیقات جدید نشان می دهد این روش، غلط است.

به نقل از سایت «دیلی میل»، والدینی که برای بچه های شان قوانین منصفانه ای نمی گذارند، به احتمال فراوان، بیش از بقیه با شورش بچه ها روبرو می شوند و فرزندان شان سراغ مشروب یا مواد مخدر می روند.

بچه هایی که پدر و مادرشان زیاده از حد به آنها محبت می کنند نیز در معرض خطر هستند و احتمال بیشتری دارد تا سراغ مشروب یا سیگار بروند. در عوض، کودکانی که کمتر از همه سراغ الکل و مواد می روند، کسانی هستند که والدین شان منطقی برخورد می کنند، قوانین مشخص و واضحی تعیین می کنند و نه زیاد سخت می گیرند و نه زیاد مهربان برخورد می کنند.

محققان با بررسی اطلاعات در 6 کشور اروپایی دریافتند، کودکان اسپانیایی و انگلیسی از بیشترین مصرف کنندگان الکل، تنباکو و ماریجوانا در اروپا هستند. دکتر آمادور کالافات از موسسه مطالعات پیشگیرانه در مایورکا اسپانیا گفت:«نتایج ما این تلقی را تقویت می کند که زیاده روی موثر نیست، نه کنترل زیاد و نه کنترل نکردن و محبت زیاد.»

آنها توصیه می کنند تا سن 10 سالگی با کودکان گرم و با محبت برخورد کنید، سپس نظم را به برخوردتان اضافه کنید و در 15 و 16 سالگی نظارت بیشتری روی آنها داشته باشید.

 
مطالب مرتبط


:: بازدید از این مطلب : 866
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 3 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali
ترشح هورمون کورتیزول در رحم مادر باردار می تواند سبب گرایش نوزاد به استفاده از دست چپ خود و تبدیل شدن او به یک کودک چپ دست شود

چپ دستی یکی از شایع ترین اختلالات ژنتیکی است که علاوه بر ژنتیک به وضعیت روحی مادران وابسته است.

به گزارش باشگاه خبرنگاران؛ پژوهشگران هشدار می‌دهند وجود استرس در مادران باردار می‌تواند اثرات جبران ناپذیری بر سلامت روان نوزاد به دنیا نیامده وارد آورد.

گفتنی است، براساس جدیدترین تحقیقات انجام شده توسط عکسبرداری‌های فوق پیشرفته از نوزادان، پژوهشگران دریافته‌اند ترشح هورمون کورتیزول در رحم مادر باردار می تواند سبب گرایش نوزاد به استفاده از دست چپ خود و تبدیل شدن او به یک کودک چپ دست شود.

براساس پژوهش‌های همسو، چپ دستی نوعی اختلال ژنتیک و نوعی نقص ژنتیکی به شمار می‌آید و نوزدان چپ دست در معرض ابتلا به بیماری‌هایی مانند بیش فعالی یا ADHD، اوتیسم، افسردگی حاد، اسکیزوفرنی و شیزوفرنی به نسبت کودکان راست دست قرار دارند.

پژوهشگران به مادران باردار توصیه می‌کنند در صورت داشتن استرس از کمک‌های پزشکی برای کنترل و درمان استرس خود استفاده نمایند.

 
مطالب مرتبط


:: بازدید از این مطلب : 869
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 3 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali
خوراندن قطره‌های آهن ایرانی به کودکان به علت دارا بودن مقادیر کافی آهن مناسب است و به خانواده‌ها توصیه می شود


خوراندن قطره‌های آهن ایرانی به کودکان به علت دارا بودن مقادیر کافی آهن مناسب است و به خانواده‌ها توصیه می شود، در صورتی که کودک از نظر مصرف قطره‌های آهن خوراکی ایرانی مشکلی ندارد، به او قطره‌های خارجی ندهند.


دکتر محمدرضا گلپایگانی، فوق تخصص بیماری‌های خون و سرطان کودکان اظهار می کند:

«سنین شایع کم خونی در کودکان از شش ماهگی تا دو سالگی است و به خانواده‌ها توصیه می شود نسبت به کم خونی کودکان بی‌توجه نباشند.

 مراجعه زودهنگام به پزشک سبب خواهد شد تا به موقع نسبت به درمان این مشکل اقدام شود و از بروز عوارض بعدی پیشگیری شود.

 کم خونی را می توان به دو دسته اصلی تقسیم کرد.

گاهی کم خونی خودش یک بیماری است، به عنوان مثال کم خونی ناشی از کم کاری مغز استخوان که یک نوع کم خونی مادرزادی است و به عنوان یک بیماری شناخته می شود.

 کم خونی ناشی از رژیم غذایی که در اثر کمبود ویتامین ب12، آهن، فولیک اسید و ... بروز می‌کند، کم خونی ثانویه است.

 رنگ پریدگی، بی حالی، خستگی زودهنگام و زیاد، تپش قلب، کاهش عملکرد، بی قراری، بی‌اشتهایی و کاهش ضریب هوشی از علائم کم خونی در کودکان است که نیاز به پیگیری دارند.

به منظور تاثیر مناسب قطره‌های آهن، یک ساعت قبل و یک ساعت بعد از خوراندن قطره آهن به کودکتان شیر ندهید

مصرف قطره‌های آهن در کودکان برای درمان کم خونی مفید است. مصرف این قطره‌ها از شش ماهگی تا دو سالگی در قالب برنامه های مراکز بهداشت به طور همگانی انجام می‌گیرد، اما مصرف خارج از این چارچوب تنها زیر نظر پزشک می‌تواند در درمان کم خونی مفید باشد.

 خوراندن قطره‌های آهن ایرانی به کودکان به علت دارا بودن مقادیر کافی آهن مناسب است و به خانواده‌ها توصیه می شود، در صورتی که کودک از نظر مصرف قطره‌های آهن خوراکی ایرانی مشکلی ندارد، به او قطره‌های خارجی ندهند.

 به منظور تاثیر مناسب قطره‌های آهن، یک ساعت قبل و یک ساعت بعد از خوراندن قطره آهن به کودکتان شیر ندهید.

 کم خونی انواع مختلفی دارد و کمبود آهن تنها یکی از انواع کم خونی است، لذا در صورت مشاهده علائم کم خونی از خوراندن خودسرانه داروهای آهن دار به کودکان خودداری شود.»

 دکتر ساسان، فوق‌تخصص مغز و اعصاب کودکان در این باره می گوید:

«اهمیت شیر مادر در رشد و نمو و تکامل کودک بر هیچ کس پوشیده نیست، بنابراین باید تا دو سال فرآیند شیردهی ادامه داشته باشد.

 در شش ماهه اول زندگی، شیر مادر برای کودک کافی است، اما در شش ماهه دوم و از هفت ماهگی تا دوازده ماهگی از برخی غذاهای کمکی استفاده می‌شود که بتواند رشد مطلوب برای کودک را تامین کند.

 پانزده روز بعد از تولد نوزاد، استفاده از قطره AD (قطره آ+د) به میزان بیست و پنج قطره در روز الزامی است و این قطره باید تا پایان دو سالگی به کودک خورانده شود.

 شیر مادر اگرچه منبع غنی از مواد مغذی مورد نیاز شیرخوار است، اما از نظر ویتامین د فقیر بوده و ویتامین‌های موجود در این قطره می‌تواند به رشد بینایی کودک نیز کمک کند.

 از ماه ششم بعد از تولد باید به کودک روزانه پانزده قطره آهن خورانده شود که این قطره ارزش فوق‌العاده زیادی در رشد و تکامل کودک به خصوص بر روی هوش کودک دارد که باید تا پایان دو سالگی این روند طی شود.

 کودکانی که قبل از دو سالگی دچار کم‌خونی فقر آهن می‌شوند، در سال‌های بعد و در زمان تحصیل ممکن است، در دسته دانش‌آموزان متوسط و پایین کلاس طبقه‌بندی شوند و این مسئله اهمیت مصرف قطره آهن را مشخص می‌نماید.

 از هفت ماهگی به بعد زیر نظر متخصص اطفال استفاده از گوشت قرمز، گوشت سفید شامل ماهی و مرغ، زرده تخم‌مرغ و سبزی‌هایی با برگ پهن و رنگ تیره می‌تواند برای کودک مفید باشد.

خانواده‌ها سعی کنند از نخودچی، کشمش، توت خشک، مویز و آجیل‌های کم نمک به عنوان وعده‌های غذایی در برنامه روزانه کودک استفاده کنند و مصرف غذاهای غنی از آهن را فراموش نکنند

از یک سالگی به بعد نیز می‌توان از آب هویج، عسل و سبزیجات برای کودک استفاده کرد.

 نوازش کودک و ماساژ دادن کودک در شش ماهه اول بعد از تولد با اهمیت است. در شش ماهه دوم صحبت کردن رودررو با کودک می‌تواند توانایی‌های کودک را بیفزاید.

 والدین باید سۆالات کودک را به طور واضح پاسخ گویند.

 آموزش اجباری به درد کودک نمی‌خورد و والدین دقت داشته باشند حتی در بحث آموزش با بسته‌های آموزشی، در صورت خستگی کودک، آموزش را متوقف کنند.

 بازی پدر و مادر با کودک، تکرار و تمرین کودک با وسایل بازی و آموزشی، کتاب خواندن، هدیه و تشویق کودک در تکامل کودک مۆثر است.

 خانواده‌ها سعی کنند از نخودچی، کشمش، توت خشک، مویز و آجیل‌های کم نمک به عنوان وعده‌های غذایی در برنامه روزانه کودک استفاده کنند و مصرف غذاهای غنی از آهن را فراموش نکنند.»

 
مطالب مرتبط


:: بازدید از این مطلب : 890
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 3 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali
همه نوزادان با اندکی چرخش به داخل استخوان ران به دنیا می‌آیند. این علت کج گذاشتن پا در کودکان در سنین 2 تا 4 سال، پس از شروع به راه افتادن کودک خودش را نشان می‌دهد


پنجه‌های پای اغلب افراد هنگام راه رفتن به طور مستقیم رو به جلو یا اندکی به سمت خارج قرار می‌گیرد. اما در برخی افراد هنگام راه رفتن پنجه‌های پاهای‌شان را به سمت داخل تمایل دارد که اصطلاحا به آن "پا کفتری" می‌گویند.
کج گذاشتن پا به سمت داخل در کودکان کم‌سن در ابتدای به راه افتادن بسیار رایج است. در اغلب موارد با افزایش سن کودک این عارضه برطرف می‌شود و کودک پاهایش را درست روی زمین می‌گذارد.

اما در تعداد کمی از کودکان این عارضه به خودی خود بهتر نمی‌شود و باید درمان شود.

کج گذاشتن پا به سمت داخل هنگام راه رفتن حتی اگر با افزایش سن کودک برطرف نشود، مشکلات وخیمی ایجاد نمی‌کند. گاهی برای کودکان دچار این عارضه به علت انحنای پاهای‌شان کفش مناسب پیدا نمی‌شود.

این مشکل کفش پوشیدن ممکن است والدین را وا دارد که به درمان اقدام کنند. این عارضه باعث اشکال مفصلی یا اشکال در راه رفتن و حفظ تعادل نمی‌شود.


در شمار بسیار اندکی از کودکان چرخش شدید غیرعادی استخوان درشت نی ساق پا یا استخوان ران به سمت داخل وجود دارد که ممکن است ظاهر نامناسبی به پاها بدهد. این عارضه ممکن است گاهی نیاز به درمان جراحی داشته باشد.

سه علت ممکن است در کودکان سالم باعث کج گذاشتن پا به سمت داخل شود: "متاتارتوس اداکتوسچرخش درشت نی به سمت داخل، چرخش بیش از حد استخوان ران به جلو.

متاتارتوس اداکتوس

 
متاتارتوس اداکتوس به معناس انحنای پنجه پا به سمت داخل است.

این وضعیت پا بهتر از همه هنگامی دیده می‌شود که به کف پای کودک نگاه کنید.

اگر کودک شما متاتارتوس اداکتوس داشته باشد، ممکن است در هنگامی که هنوز نوزاد است، متوجه آن شوید.

این انحنا در پنجه پا احتمالا پیش از تولد، هنگامی که پا درون رحم تحت فشار قرار می‌گیرد و به این وضعیت در می‌آید.

از هر 9 تا 10 کودک یکی از آنها این مشکل را دارد، در بسیاری از این کودکان با افزایش سن کودک پنجه پا راست می‌شود.
دکترتان ممکن است به شما آموزش دهد تا چگونه پای نوزاد را تحت کشش قرار دهید تا پا راست‌تر شود.

اگر پای خیلی انحنا داشته باشد یا انحنای پا برطرف نشود، ممکن است دکترتان گچ گرفتن یا استفاده از بریس را برای کمک به تحت کشش قرار دادن پا برای راست کردن آن تجویز کند.

مهمترین مشکلی که انحنای شدید پنجه پا ایجاد می‌کند، مشکل کفش پوشیدن کودک است، و دلیل اصلی برای گچ گرفتن یا استفاده از بریس هم همین است.

چرخش داخلی استخوان درشت نی ساق پا

استخوان درشت‌نی در ساق پا در حد فاصل زانو و قوزک پا قرار دارد.

والدین معمولا هنگامی که کودک شروع به راه افتادن می‌کند، متوجه چرخش داخلی درشت‌نی می‌شوند. مقداری چرخش درشت‌نی به سمت داخل در نوزادان طبیعی است. این چرخش در انتهای سال اول زندگی برطرف می‌شود.

در برخی از کودکان این چرخش آنقدر صاف نمی‌شود که کودک پایش را به طور درست یعنی به سمت جلو یا اندکی به سمت خارج روی زمین بگذارد.

و در نتجه در هنگام آغاز به راه افتادن پاهایش را به سمت داخل کج خواهد گذاشت. استخوان‌های ساق پا با ادامه رشد کودک تا 6 تا 8 سالگی کودک راست‌تر خواهند شد.

در این عارضه استفاده از بریس یا کفش‌های خاص کمکی زیادی نخواهد کرد. یک شیوه درمانی استفاده از میله‌ای است که به کفش متصل است و باعث می‌شود پای کودک به سمت بیرون چرخانده شود.
اما این شیوه در همه موارد موثر واقع نمی‌شود. بریس‌هایی مانند این گرانقیمت هستند، و اغلب کودکان دوست ندارند آنها را بپوشند.

بنابراین اغلب پزشکان در کودکان کمسن مبتلا به این عارضه درمانی تجویز نمی‌کنند و منتظر برطرف شدن آن با افزایش سن کودک باقی می‌مانند. حتی اگر چرخش استخوان درشت‌نی باقی بماند، باعث مشکلات مفصلی یا مشکل در راه رفتن یا پریدن نخواهد شد.

گاهی ظاهر پا ممکن است مسئله‌ساز باشد که در این موارد درمان با جراحی برای بریدن استخوان‌ها و چرخاندن آن به سمت بیرون است تا پنجه پا مستقیم به سمت جلو قرار گیرد. شمار بسیار اندکی از کودکان نیاز به چنین جراحی‌هایی خواهند داشت.

 چرخش به سمت داخل بیش از حد استخوان ران

همه نوزادان با اندکی چرخش به داخل استخوان ران به دنیا می‌آیند. این علت کج گذاشتن پا در کودکان در سنین 2 تا 4 سال، پس از شروع به راه افتادن کودک خودش را نشان می‌دهد.

این عارضه ممکن است با افزایش سن در سال‌های ابتدای کودکی بدتر شود؛ اما نهایتا در سال‌های بعدی زندگی بهتر می‌شود. در اغلب کودکان در 6 تا 8 سالگی پا به وضعیت عادی در می‌آید.

استفاده از بریس یا کفش طبی معمولا کمکی نمی‌کند. در معدودی از کودکان که چرخش به سمت داخل استخوان ران در آنها شدید است، ممکن است عمل جراحی برای بریدن استخوان و چرخاندن آن به بیرون انجام شود تا پنجه پا روی زمین به سمت جلو قرار گیرد. جراحی تنها در موارد خیلی شدید انجام می‌شود.

 
مطالب مرتبط


:: بازدید از این مطلب : 904
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 3 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali
كودك شما هم جزء آن دسته از كودكاني است كه هنگام خوردن صبحانه بهانه مي‌گيرند و به اصطلاح ”جيم" مي‌شوند....

كودك شما هم جزء آن دسته از كودكاني است كه هنگام خوردن صبحانه بهانه مي‌گيرند و به اصطلاح ”جيم" مي‌شوند؟ نگران نباشيد. توصيه‌هاي زير را بخوانيد و به‌كار ببنديد. اميدوارم كودكان‌تان صبحانه‌خور حرفه‌اي شوند.

1) ميز را بچينيد:
به همراه فرزند خود، از شب قبل، ميز صبحانه فردا را بچينيد. البته هنگامي‌كه كودك‌تان خوابيد مواد فاسدشدني را، دوباره در يخچال قرار دهيد. صبح هنگام نيز، ابتدا ميز را مثل شب پيش آماده كنيد بعد كودكتان را 15 تا 20 دقيقه پيش از خوردن صبحانه بيدار كنيد تا دستگاه گوارشي او كم‌كم شروع به‌كار كند.

2) نوشيدني‌هاي اشتهاآور:
پيشنهاد مي‌شود، وقتي كودك‌تان از خواب برخاست يك ليوان بزرگ آب يا آب پرتقال به او بدهيد. به اين ترتيب او به اشتها مي‌آيد. مطمئن باشيد چند دقيقه بعد، شتابان به سمت ميز صبحانه مي‌آيد.

3) با بوفه موافقيد؟
كوچولوها هميشه دوست دارند اداي بزرگ‌ترها را در بياورند. آنها عاشق بوفه‌اند و دوست دارند غذاها روي ميز چيده شده باشد تا آنها هر چه مي‌خواهند بخورند. آب پرتقال، نان، بيسكوئيت، شكلات صبحانه، شير، پنير و... را روي ميز بچينيد و مطمئن باشيد، چشمان كودك، بزرگ‌تر از معده‌اش خواهد شد و از تمام غذاهاي روي ميز تا جائي‌كه بتواند مي‌خورد.

4) يك نمونه جالب:
فراموش نكنيد كه بهترين راه يادگيري، مثال‌زدن است. شما نيز همراه كودكتان بنشينيد و صبحانه كامل بخوريد. كودكتان از شما الگو مي‌گيرد و كارهاي شما را تقليد مي‌كند. وقتي چند لقمه خورديد، تازه اشتهاي‌تان باز مي‌شود، به‌خصوص اگر يك تلفن همراه داشته باشيد.

5) نان تازه، عالي است!
آمار نشان داده است كه از هر10 كودك، 4 نفر تنها به‌دليل نبودن نان تازه سر ميز صبحانه، رغبتي به خوردن ندارد. در صورتي‌كه كودكتان نسبت به خوردن صبحانه بي‌ميل است، نان تازه را امتحان كنيد. بوي نان تازه همه را به اشتها مي‌آورد. اگر وقت خريد نان را نداريد، پيشنهاد مي‌كنيم مقداري شير و شكر روي نان مانده بماليد و آن را 5 دقيقه در ماكروفر قرار دهيد تا بوي نان تازه به‌خود بگيرد.

6) از داستان‌هاي زيبا كمك بگيريد:
سعي كنيد سر ميز صبحانه وقت را غنيمت شمرده و كتاب داستاني، درباره صبحانه‌خوردن براي كودكتان بخوانيد. كاري كنيد كه آب از لب او آويزان شود.

7) اصرار نكنيد:
در صورتي‌كه با وجود انجام تمامي اين كارها، باز هم كودك شما صبح از خواب برخاست و ميلي به خوردن صبحانه نشان نداد، به او فشار نياوريد. يك ليوان شير يا آب پرتقال به او بنوشانيد و تا ساعت ناهار در صورت تمايل، به او ميوه بدهيد. مطمئن باشيد او فردا صبح بهتر از امروز، صبحانه مي‌خورد.


 
مطالب مرتبط


:: بازدید از این مطلب : 774
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 3 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali
مادران عزیز کودک خود را در هفته دو بار حمام ببرید بخوانید گفته متخصصان را در این باره....

مادران عزیز کودک خود را در هفته دو بار حمام ببرید بخوانید گفته متخصصان را در این باره.

یک فوق تخصص نوزادان، بهترین زمان اولین حمام برای نوزادان سالم را 24 ساعت پس از تولد عنوان کرد.

دکتر بابایی خاطرنشان کرد: نوزادانی که از مادران HIV مثبت و یا مبتلا به هپاتیت B به دنیا می‌آیند بهتر است درهمان ساعات اولیه تولد و قبل از تزریق واکسن‌های نوزاد و ویتامین K حمام شوند.

این فوق تخصص نوزادان با بیان اینکه واژه نوزاد به دوران تولد نوزاد تا 28 روزگی اطلاق می شود، توصیه کرد: نوزادان طی این مدت دوبار در هفته حمام داده شوند.

بابایی گفت: برای حمام نوزاد نباید از دوش استفاده کرد و برای این کار باید از یک وان آب با درجه حرارت 38 درجه سانتیگراد استفاده شود.

وی تصریح کرد: برای حمام نوزاد ابتدا باید بدن او را در وان قرار داده و سپس با استفاده از یک اسفنج نرم و نیز صابون‌هایی که PH خنثی دارند بدن آنها را شستشو داد.

بابایی با اشاره به حساس بودن پوست بدن و چشمان نوزادان، توصیه کرد: در گام بعدی و برای شستشوی سر نوزاد باید از شامپوهایی استفاده شود که تحریک پذیری کمتری داشته باشند.

ایشان، حمام بردن مکرر نوزادان را مناسب ندانست و خاطرنشان کرد: پوست نوزادان حساس است و افزایش تعداد دفعات حمام، لایه چربی سطح پوست نوزاد را از بین برده و موجب خشکی پوست نوزاد می‌شود.

وی بر لزوم توجه به دمای محیط حمامی که نوزاد در آن قرار دارد نیز تاکید کرد و افزود: بهترین دمای محیط حمام برای نوزاد 25 درجه سانتیگراد است.

بابایی مهمترین نکته در زمینه حمام نوزادان را خشک کردن مناسب نوزاد پس از حمام با استفاده از حوله نرم عنوان و تصریح کرد: این کار نوزاد را تا حد زیادی از خطر ابتلا به سرماخوردگی که می تواند برای نوزاد بسیار خطرناک باشد، حفظ کند.


 
مطالب مرتبط
 


:: بازدید از این مطلب : 927
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 3 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali
شوهرم از زمان کودکی مشکل شنوایی داشته است. از کجا می‌توانم بفهمم که فرزندمان هم چنین مشکلی دارد یا نه


سابقه خانوادگی مشکل شنوایی، نوزاد را در خطر بیشتری از ابتلا به این مشکل قرار می‌دهد. اما مطمئن باشید که شنوایی فرزندتان به دقت قابل بررسی است تا اگر مشکلی وجود داشت، درمان‌ها هر چه زودتر شروع شوند.


در بیشتر مناطق، بیمارستان قبل از مرخص کردن نوزاد، روی او تست شنوایی انجام می‌دهند. اما اگر این تست انجام نشد، یا بچه در خانه یا محلی دیگر متوبد شد، خیلی مهم است که طی ۳ هفته اول تولد او را برای انجام این تست به بیمارستان ببرید.


البته نوزادی که در تست شنوایی قبول نشده، لزوماً مشکل شنوایی ندارد. برای تایید مشکل شنوایی یک تست دوباره طی سه ماهه اول تولد گرفته می‌شود و اگر آن تست مشکل را تایید کرد، دکترها از شش ماهگی درمان‌ها را روی کودک آغاز می‌کنند.


حتی اگر از معاینات مقدماتی شنوایی با موفقیت عبور کند، باید به دنبال نشانه‌هایی باشید که مطمئن شوید خوب می‌شنود. معیارهای شنوایی که باید در یک سال ابتدای تولد مدنظر قرار گیرند، عبارتند از:


• بیشتر نوزادان با شنیدن صداهای بلند ناگهانی، تکان خورده و از جا می‌پرد.
• تا ۳ ماهگی، نوزاد معمولاً قادر به شناختن صداهای والدین خود هست.
• تا ۶ ماهگی، نوزاد می‌تواند سر خود را به سمت صدا برگرداند.
• تا ۱۲ ماهگی، نوزاد می‌تواند بعضی صداها را تقلید کند و چند کلمه مثل «ماما» یا «بای‌بای» را تولید کند.


در موارد زیر، نوزاد بیشتر در معرض مشکلات شنوایی قرار دارد:


• زودرس به دنیا آمده باشد.
• در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان نگهداری شده باشد.
• داروهایی به او داده شده باشد که موجب مشکلات شنوایی می‌شود.
• در موقع تولد مشکلاتی داشته باشد.
• دچار عفونت‌های مداوم گوش شود، عفونت‌هایی مثل مننژیت یا سیتومگالوویروس.


بچه‌هایی که به نظر می‌رسد شنوایی طبیعی دارند می‌بایست به طور منظم در طول زمان رشد خود تحت بررسی شنوایی قرار گیرند. تست‌های شنوایی معمولاً در سنین زیر انجام می‌شود: ۴، ۵، ۶، ۸، ۱۰، ۱۲، ۱۵ و ۱۸ سالگی. در موارد دیگر نیز در صورت مشاهده مشکل این تست‌ها قابل انجام هستند.


اگر درمورد شنوایی فرزندتان نگرانی دارید، حتماً با پزشک او مشورت کنید.

 
مطالب مرتبط


:: بازدید از این مطلب : 884
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 3 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali
در معرض موسیقی قرار گرفتن و شركت فعال در خلق آن می‌تواند زندگی یك كودك را هم آنی، هم در بلندمدت غنا بخشد و در او خلاقیت و شكوفایی برانگیزد.

در معرض موسیقی قرار گرفتن و شركت فعال در خلق آن می‌تواند زندگی یك كودك را هم آنی، هم در بلندمدت غنا بخشد و در او خلاقیت و شكوفایی برانگیزد. ارزش‌های فرهنگی را به وی منتقل كند و به رشد جسمانی، فكری و اجتماعی او كمك كند.

بعد از سال‌ها كاهش بودجه‌های مربوطه، مسئولان حوزه‌های آموزشی در آمریكا در ش‍ُرف بازگرداندن برنامه‌های موسیقی و سایر هنرها به مدارس هستند. در سال 1980 تنها در دو ایالت آموزش هنر برای فارغ ‌التحصیلی اجباری بود؛ اكنون در 28 ایالت چنین است.

تحقیقات نشان داده است كه گوش دادن به موسیقی، اثرات مثبت كوتاه‌مدت و بلند‌مدت بر قدرت استدلال انتزاعی دارد. معروف‌ترین این مطالعات به نام «اثر موتزارت» است.

در این بررسی دانشجویانی كه به یك سونات پیانوی موتزارت گوش داده بودند، هشت نمره بالاتر از گروه كنترل در تست هوش كسب كردند. در مطالعات دیگر، مهارت‌های ذهنی كودكان پیش دبستانی و دبستانی، ‌پس از آموختن موسیقی‌، پیشرفت‌های محسوسی نشان داده است.

توجه دوباره به افزودن موسیقی به برنامه درسی مدارس همچنین متأثر از كار روان‌شناس معروف «هاوارد گاردنر» است. این روان‌شناس در مطالعه مهم خود به نام «چارچوب‌های ذهنی» محدودیت‌های مفاهیم سنتی هوش را به چالش كشیده است و توانایی‌های موسیقی را یكی از هفت مبانی هوش شناخته كه باید پرورانده و تقویت شود.

كودك، موسیقی را می شناسد

رابطه یك كودك با موسیقی، قبل از تولد آغاز می‌شود. مطالعات نشان داده است كه نوزادان در صورتی كه در سه ماه آخر حاملگی به نغمه‌های موسیقی گوش داده باشند رفتارشان تغییر می‌كند. نوزادان به شدت و نواك صداها حساس‌اند و حتی عكس‌العمل‌های متفاوت به سبك‌های متفاوت موسیقی دارند.

در اولین ماه‌های تولد، نوزادان، قدرت چشمگیری برای تشخیص نواك‌های مختلف دارند و در سه ماهگی، كودك می‌تواند نواك‌های مشخص را با دقت بسیار تكرار كند. حس نواك در كودك، همچنین در رشد قدرت تكلم او نقش دارد. این احساس، الگوی تكلم بزرگسالان را قابل فهم‌تر می‌گرداند. در آغاز، نواك‌ها و ریتم‌‌های مكالمه كودكانه كه «به زبان مادر یا اولیا» شناخته می‌شود، اغراق‌آمیز است.

پس از آن، خصوصیات تكلم عادی بزرگسالان را به خود می‌گیرد مانند وقتی كه صدا در پایان یك جمله سؤالی اوج می‌گیرد. همچنین شناخت ساختارهای موسیقی كه در فرهنگ او وجود دارد، در كودكی آغاز می‌شود.

كودكان شش‌ماهه، قادرند كه ارتباط‌های تونال را در طیف وسیعی از گام‌های موسیقی تشخیص دهند. این قدرت در مورد فرهنگ‌هایی كه با فرهنگ خودشان تفاوت‌های عمده دارد هم صادق است. در یك سالگی این باز بودنِ ذهن كودك كم‌كم از بین رفته و انتظارات موسیقایی كودك با فواصل صوتی موسیقی فرهنگ خود او شكل می‌گیرد.

كودكان، تلاش‌های ابتدایی خود را برای آواز خواندن از هشت ماهگی هم می‌توانند آغاز كنند و از خود صداهای موسیقایی درآورند و تا دوازده ماهگی قدرت خود را برای تكرار الگوهای نواك مشخص نشان می‌دهند.

تا هجده‌ ماهگی هماهنگی بین حركات و ریتم و توانایی تكرار فواصل ملودیكِ به‌خصوص (در مقابل نواك‌های تكی)، رشد می‌كند. وقتی آواز خواندن واقعی آغاز می‌شود، ‌بین سال‌های دوم و سوم زندگی، ابتدا كلمات را می‌آموزد، پس از آن ریتم و سپس نواك. تا پنج سالگی، كودك صاحب رپرتوآری از آوازهاست.

بچه‌های كودكستانی می‌توانند نوعاً عبارات موسیقایی را تشخیص دهند و مفهوم سرعت و پویایی را می‌فهمند. (سرعت به معنای تندی یا كندی و پویایی به معنای قوت یا نرمی صدا).

هفت‌ساله‌ها تفاوت‌های نواك را حتی به كوچكی 1/4 پرده می‌توانند دریابند. بین سن پنج تا هشت سال حساسیتی نسبت به مفهوم مایه(قطعه در چه گامی است) در او رشد می‌كند و همراه آن قدرت تشخیص تغییرات در هارمونی. همین حساسیت در او برای تشخیص مایه‌های ماژور و مینور ظهور می‌كند و كودك می‌تواند انتقالات گام‌ها در ملودی را تشخیص دهد یا فرودهای11 ناتمام را مشخص كند. (منظور كادانسی است كه روی درجه І گام تمام نمی‌شود.)

یك استعداد خاص در موسیقی كه می‌گویند تحت تأثیر هم محیط و هم وراثت است، موضوع نواك تام است، یعنی كودك قادر است كه نواك دقیق هر صدا را تشخیص داده و به نوبه خود هر نواك را به دقت بازسازی كند بدون آنكه نواكی آغازین به عنوان نقطه مرجع داشته باشد. (به كسی كه بتواند نواكی را با كمك نقطه عطف به‌خصوص بخواند، ‌كه خود مهارتی به‌خصوص و باارزش است‌، نواك نسبی می‌گویند.)

گرچه بسیاری از موسیقی‌دانان تربیت‌شده نواك تام ندارند، ولی تربیت موسیقی به رشد این استعداد كمك می‌كند و در میان موسیقی‌دانان حرفه‌ای متداول‌تر از مردم عادی است. تحقیقات اخیر نشان داده كه نواك تام در خانواده‌ها ارثی است. محققان به دنبال مطالعه DNA بعضی از این خانواده‌ها هستند تا شاید ژن به‌خصوص آن را پیدا كنند.

یكی از بهترین راه‌هایی كه پدر و مادر می‌توانند علاقه به موسیقی را در كودكان خود برانگیزند، آن است كه خود نمونه مثبتی برای آنها شوند، عشق خود را به موسیقی نشان دهند، بچه‌های خود را از سنین بسیار پایین با موسیقی و كنسرت آشنا كنند و برای آنها و به همراه آن‌ها در منزل آواز بخوانند.

نوزادانی كه در منزل موسیقی می‌شنوند اغلب حتی پیش از حرف زدن می‌توانند آواز بخوانند. از اول، والدین می‌توانند فرآیند آشنایی كودك را با موسیقی از طریق آواز خواندن برای او تقویت كنند.

نوزادان، ‌در همه جای دنیا‌، لالایی و آوازهای آرام دیگر را كه دارای نواك محدود و الگوی ملودی ساده و تكراری هستند ترجیح می‌دهند. در اواسط سال اول می‌توان آوازهای زنده‌تری را بر آنها افزود و آوازهای سؤال و جوابی‌مانند

«Old McDonald» را با شركت كودكان و حركات موزون با آن‌ها خواند. آوازهای مورد علاقه بیشتر آنهایی هستند كه اشعاری درباره حیوانات یا با صدای حیوانات دارند و یا به قسمت‌هایی از بدن اشاره دارند كه می‌توانند همراه با ریتم آهنگ لمس شوند. آواز خواندن می‌تواند نوزاد را آرام كند و تسلط او را بر لغات تقویت كند. این كار می‌تواند همراه با انجام كارهای متداول در منزل و خانواده باشد.

نوزادان همچنین می‌توانند از گوش دادن به اسباب‌بازی‌های موسیقی‌دار و اسباب‌بازی‌های حیوانات كه آواز می‌خوانند بهره بگیرند. بین سنین شش تا نه ماهگی می‌توانند با وسایل موسیقی به شكل اسباب‌بازی‌های كوكی بازی كنند.

در این مرحله كودك دوست دارد تا از صداها تقلید كند و با موسیقی حركت كند. پدر و مادران نباید از اینكه كودك یك آواز را خارج بخواند یا ضرب مناسب را حفظ نكند نگران شوند.

این‌ها قدرت‌هایی هستند كه بعدها رشد خواهند كرد. رشد موسیقی در كودكان می‌تواند به وسیله شنیدن انواع موسیقی به‌خصوص موسیقی زنده و موسیقی‌هایی كه كودك دوست دارد تقویت شود. بازی‌های با موسیقی هم كه شامل هم آواز خواندن و هم حركت باشد، در همین جهت مؤثر است.

در این مرحله كودكان همچنین می‌توانند از وسایل با ریتم ساده استفاده كنند. مانند زدن روی طبل یا سازهای كوبه‌ای دیگر، تكان دادن ماراكس واقعی یا خانگی (نوعی جغجغه) و به صدا درآوردن ب‍ِلز. برای كودكان در این مرحله می‌توان در تمام مدت روز، چندین بار آواز خواند حتی در درون اتومبیل.

كودكان پیش‌دبستانی می‌توانند بازی‌های زیر و بمی صوتی را انجام دهند و آغاز به شناسایی صدای سازهای مختلف كنند و با عكس‌های آن‌ها تطبیق دهند. اگر در منزل پیانو وجود داشته باشد می‌توانند با آن آغاز به تمرین كنند. بازی‌هایی كه شامل دست زدن و حركت هنگام موسیقی است و با حركت موسیقی جلو می‌رود و می‌ایستد، در این سنین بسیار محبوب هستند.

در جریان یاد گرفتن و تسلط بر آوازها كه در آن شعرخوانی فردی و آواز جمعی پشت سر هم می‌آیند، كودك به فرم‌های موسیقی آگاهی می‌یابد. كودكان پیش‌دبستانی همچنین می‌توانند حكایات كوچك درباره آهنگسازان و آهنگ‌های آن‌ها یاد بگیرند.

رویكردهای گروهی سیستماتیك مختلف برای آموزش موسیقی، كه همگی از خارج آمده‌اند، در مقطع پیش‌دبستانی آغاز می‌شود.

معروف‌ترین آن‌ها، برنامه پرورش استعداد «سوزوكی» است، كه به وسیله مربی ژاپنی به نام «شینیچی سوزوكی» آغاز شد. این برنامه روشی است برای آموزش ویولن، كه بعدها به آموزش پیانو و سایر سازها گسترش پیدا كرد.

روش سوزوكی، ‌كه بر پایه روش یاد گرفتن زبان مادری است‌، از طریق پیروی از قدم‌هایی كه یك كودك زبان می‌آموزد، به او موسیقی یاد می‌دهد. در این برنامه، اول گوش دادن است و سپس تقلید و در مرحله آخر خواندن و نوشتن.

كودك در آغاز به نوار قطعات موسیقی مورد نظر گوش داده و سپس آن ‌را حفظ می‌كند. پس از آن مطالعه مفاهیم موسیقی در درس‌های بعدی او گنجانده می‌شود.

پدر و مادران كه هم در درس‌های خصوصی و هم در كلاس‌های دسته‌جمعی شركت می‌كنند، در جلسات تمرین شركت فعال داشته و هم‌پای كودكان خود یاد می‌گیرند. گروه‌بندی‌های دسته‌جمعی مرتب، برای اجرای موسیقی با سایر كودكان جزء جدانشدنی این برنامه است.

یك برنامه دیگر ژاپنی، برنامه پرورش موسیقی «یاماها» است، كه هم در موسیقی كلاسیك و هم موسیقی‌های عامیانه، زمینه‌های اولیه را در دسترس دانش‌آموزان قرار می‌دهد.

كودكان بین چهار تا شش سال در كلاس‌های هشت تا دوازده نفره یك برنامه آموزشی دو‌ ساله را به‌تدریج و مرحله به مرحله دنبال می‌كنند و والدین در تمام فعالیت‌ها حضور داشته و كودكان خود را در منزل یاری می‌كنند. فعالیت‌ها شامل آواز خواندن و حركات كامل جسمانی است كه در طی آن مقدمات «كیبورد» را می‌آموزند ولی هیچ نوع آموزش پیانو یا سازهای دیگر صورت نمی‌گیرد.

یك برنامه دیگر «دال كروز یوریتمیك» است كه در كنسرواتوار موسیقی ژنو به وسیله «امیل ژاك دال كروز» تدوین شد و تكیه آن بر حركات جسمانی و خلاقیت است. كودك اصول اولیه موسیقی مانند ملودی، ریتم و دینامیك را از طریق حركات طبیعی و یاد می‌گیرد.

همچنین سیلاب‌های سلفژ (دو‌ـ‌ رـ می‌ـ فاـ سل‌ـ لاـ سی)، تربیت گوش و بدیهه‌نوازی روی «كیبرد» را همراه با sight- singing مطالعه می‌كنند. روش آموزش «دال‌كروز» از طریق برنامه‌های ویژه به طور معمول با همكاری مدارس موسیقی اجرا می‌شود.

بعضی معلمان خصوصی هم از روش‌های آن برای تدریس ریتم استفاده می‌كنند.

دو روش دیگر كه هر دو به وسیله آهنگسازان معروف قرن بیستم اروپایی ساخته شده‌اند، وجود دارد كه شامل استفاده از آهنگ‌های محلی به عنوان مقدمه‌ای به موسیقی هستند.

روش «كار مدرسه اُرف»، ‌كه به وسیله آهنگساز آلمانی به نام «كارل اُرف» در سال 1950 تدوین شد بر رقص و فعالیت‌های ریتم‌دار تكیه دارد و هم از آهنگ‌های محلی و هم از ساختارهای محاوره‌ای كه از طریق آهنگ‌های كودكستانی و بازی‌های بچه‌ها ابداع شده است استفاده می‌كند.

این روش همچنین با سازهای كوبه‌ای خاصی كه توسط ارف توسعه داده شده و می‌توانند هم ریتم و هم ملودی به وجود آورند شناخته می‌شود. بسیاری از معلمان موسیقی در مدارس خصوصی و دولتی از روش‌های اُرف به عنوان قسمتی از كار تدریس خود استفاده می‌كنند.

آهنگساز مدرن دیگری كه یك سیستم آموزش موسیقی به وجود آورد، «زُلتان ك‍ُدالی» مجارستانی است و روش او كه در سال‌های 1920 تدوین شده بود، در سال‌های 1960 به آمریكا معرفی شد.

این روش كه برای كودكان از سه سال به بالا ساخته شده است، هدف را رشد گوش دادن صحیح و حس ریتم كودك از طریق آواز قرار داده است و از آهنگ‌های كودكستانی و موسیقی محلی زادگاه كودك استفاده می‌كند. كودك از طریق آواز، خواندن و نوشتن‌ِ موسیقی را می‌آموزد و بعد از آن با استفاده از وسایل موسیقی آشنا می‌شود.

در كلاس‌های دبستانی می‌توان كودك را به كنسرت‌های مخصوص جوانان برد. در این كنسرت‌ها قطعه‌های كوتاه و متنوع اجرا می‌شود كه توجه او را حفظ می‌كند و به طور محسوس كوتاه‌تر از اجرای آن قطعات برای بزرگ‌سالان است.

همچنین كودكان می‌توانند از طریق گوش دادن به موسیقی در منزل و خواندن كتاب‌های كوتاه درباره موسیقی و آهنگسازان، شروع به آشنایی با انواع مختلف و دوره‌های موسیقی نمایند. پس از شش یا هفت سالگی آنها به رشدی می‌رسند كه می‌توانند درس خصوصی با ساز را آغاز كنند.

وقتی كه كودك مایل و قادر است كه به تمرین با ساز و تكرار تمرین‌ها تن در دهد، تسلط بر مهارت‌های نوین هدفی عمده می‌شود. رشد مهارت‌های حركتی ظریف ادامه یافته و باعث افزایش سرعت و فرزی آنها می‌شود و تا ن‍ُه سالگی توانایی كاربرد مستقل دست‌ها و نیز هماهنگی دست و چشم بهبود می‌یابد.

اجرا، ب‍ُعدی مهم به تجربه كودكان دبستانی از موسیقی می‌افزاید. بسیاری از كودكان به طور طبیعی از اجرا شاد می‌شوند. در این مرحله اگر والدین آنها را در سنین جوانی در این راه بیندازند از ترس‌های بعدی روی صحنه بودن در سنین بالاتر جلوگیری می‌كنند.

كودكانی كه درس خصوصی موسیقی می‌گیرند می‌توانند در كنسرت‌هایی كه معلمان یا مدرسه موسیقی آنها ترتیب می‌دهند بنوازند. همه كودكان می‌توانند در برنامه‌های آوازی یا سازی مدرسه، اجرا داشته باشند. سایر فعالیت‌ها مانند اردوگاه‌های تابستانی و فوق برنامه‌های مدرسه فرصت‌های مناسب برای اجرا یا شركت در مراسم گروهی به وجود می‌آورد.

هنگامی‌ كه جوانان به سن بلوغ می‌رسند، علایق به‌خصوص خود را در مورد موسیقی دریافته‌اند كه اغلب شامل انواع موسیقی‌های رایج مردمی است. آن‌ها به طور معمول شروع به جمع‌آوری مجموعه موسیقی مورد علاقه خود می‌كنند.

تلاش‌های والدین برای محدود كردن سلیقه موسیقی فرزندانشان در این مقطع مثبت نیست. همه سعی آن‌ها باید در جهت وسعت بخشیدن تجربه موسیقایی آن‌ها باشد نه محدود كردنشان. علاقه به انواع موسیقی می‌تواند هم‌زمان وجود داشته باشد و به طور مثال عشق به موسیقی كلاسیك یا جاز به‌خصوص وقتی همراه با آموزش و شركت فعال باشد، تحت تأثیر علاقه به موسیقی راك قرار نخواهد گرفت.

نوجوانان می‌توانند به كنسرت‌های موسیقی كلاسیك بروند و در اجراهای گروهی مدرسه شركت كنند. شركت در اركسترهای دانش‌‌آموزی، گروه‌های مارش یا ك‍ُر می‌تواند دیسیپلین، كار گروهی و مهارت‌های اجتماعی را ارتقا بخشد. تئاترهای موزیكال می‌توانند برجسته‌ترین كارهای مدرسه در سال شوند.

این تئاترها تجربه‌های اجرایی باارزشی به نوجوانان می‌دهند. جوانان با علاقه‌ جدی در موسیقی كلاسیك می‌توانند در اردوگاه‌های موسیقی شركت كنند، در رقابت‌های مدرسه یا سازمان‌های موسیقی وارد شوند، در فعالیت‌های موسیقی مذهبی شركت كنند و به گروه یا انجمن‌های موسیقی ملحق شوند.

اگرچه كودكان می‌توانند در مدرسه تا درجات مختلف موسیقی یاد بگیرند ولی آموختن خصوصی یك ساز موسیقی، مهارت و ادراكی فراتر از درس‌های درون كلاس به آنها می‌دهد.

همچنین درس‌های خصوصی موسیقی باعث ایجاد اعتماد به نفس، دیسیپلین، توانایی استفاده بهینه از زمان و رشد ذهنی و مهارت عضلانی می‌شود. به علاوه درس خصوصی، كودك را از رشد عادات بد در نواختن سازها بازمی‌دارد.

این عادات در مردمی كه بدون سرپرستی معلم مبادرت به نواختن ساز می‌كنند به‌آسانی می‌تواند اتفاق بیفتد شروع درس‌های خصوصی بعد از عادات بد نواختن‌، ‌‌به‌خصوص در طولانی‌مدت‌، می‌تواند یادگیری اصولی را به طور جدی به تأخیر بیندازد. بنا به نوع ساز و روش آموزش، درس‌های خصوصی موسیقی می‌توانند از سه سالگی تا دوران دبیرستان آغاز شود.

تحقیقات نشان داده است كه روش آموزش از اهمیت كمتری نسبت به استعداد هنرجو، میزان تعهد او، روابط بین معلم و هنرجو و میزان تعهد و حمایت والدین برخوردار است.

كودكان می‌توانند یادگیری بیشتر سازهای موسیقی را در مقطع دبستان شروع كنند ولی نباید درس‌های آواز را قبل از سن بلوغ آغاز كنند. (برای دختران دوازده تا چهارده سال و پسران پانزده تا هفده سال) به دلیل تفاوت‌های فردی در رشد جسمی و ذهنی، مشخص كردن سن دقیق برای شروع آموزش موسیقی برای همه كودكان امكان ندارد.

اما راهنمایی‌‌های كلی ممكن است. پیانو، ویولن و فلوت ریكوردِر می‌توانند در پایین‌ترین سنین آموزش داده شوند، اگرچه اندازه ویولن 1/4 یا 2/4 برای كودكان لازم است.

با استفاده از روش پیش‌گفته «سوزوكی»، كودكان می‌توانند یادگیری ساز را در سنین زودتری نسبت به روش‌های دیگر شروع كنند. امكان شروع روش سوزوكی از سه یا چهار سالگی وجود دارد كه به دلیل چند ویژگی مشخص است. هنرجویان پیش از توانایی خواندن نت‌ها به كمك گوش آغاز به نواختن می‌كنند، والدین در درس‌ها و جلسات تمرین شركت می‌كنند و هنرجویان بیشتر نواختن خود را در گروه انجام می‌دهند.

به دلیل اینكه بیشتر انواع روش‌های آموزشی بر پایه خواندن ن‍ُت‌هاست، كودكان نمی‌توانند تا رسیدن به سن كافی برای شروع خواندن ن‍ُت‌ها، درس‌ها را آغاز كنند كه به طور معمول این سن هم‌زمان با شروع خواندن و نوشتن در مدرسه است.

درس‌های معمولی پیانو و ویولن (اندازه 1/4 ویولن) به طور معمول در شش یا هفت سالگی می‌توانند آغاز شوند. یك كودك می‌تواند نواختن ویولن‌‌سل 2/4 را در هفت سالگی آغاز كند. یادگیری سازهای بادی چوبی و برنجی (فلوت، كلارینت، پیكولو، اُبوآ، فاگوت و ترومپت)، ‌كه احتیاج به رشد ظرفیت ریه‌ كودك دارد، دیرتر آغاز می‌شود، به طور معمول حدود ده یازده سالگی است.

یادگیری ترومبون و هورن فرانسوی حدود سیزده سالگی، گیتار آكوستیك در هشت یا نه سالگی، گیتار الكترونیك، چنگ و ویولا در یازده یا دوازده سالگی و كنترباس حدود سیزده سالگی می‌توانند آغاز شوند.

برای پیدا كردن معلم، والدین بایستی از والدین دیگر كه كودكانشان درس موسیقی می‌گیرند و از موسیقیدان‌های محل اقامتشان، مثل معلم موسیقی مدرسه فرزندشان سؤال كنند. یك معلم مجرب بایستی مدرك موسیقی داشته باشد. عضویت در یك سازمان حرفه‌ای موسیقی محك دیگری بر معتبر بودن معلم است.

با وجود این، 73٪ آموزش‌دهندگان موسیقی، ‌حتی بسیاری از معلمان خوب‌، به این دو گروه تعلق ندارند. معلم باید مایل به توضیح اساس روش آموزش خود برای والدین باشد و روابط خوبی را با كودك پایه‌ریزی كند.

بزرگ‌ترین چالش در كار موسیقی، داشتن یك برنامه مرتب تمرین است؛ تمرین ساز بر پایه یك برنامه روزانه مرتب. بیشتر از هر فعالیت دیگر كودك احتیاج به دیسیپلین دارد. این تمرینات باید به طور مرتب بدون توجه به حال و هوای شخص، سایر برنامه‌ها یا داشتن یا نداشتن انرژی از سوی هنرجو دنبال شود.

تمرین موسیقی كاری تكراری در تنهایی است كه به طور معمول احتیاج به زمان طولانی دارد تا نتایج محسوسی به دست دهد. تمرینات می‌توانند مؤثرتر انجام شوند اگر معلم نكات چگونگی تمرین را، نه فقط چه تمرین كردن را، به هنرجو بگوید.

اگرچه تمرین موسیقی نباید به یك نیروی مداوم اصطكاك بین والدین و فرزندان تبدیل شود، والدین نیاز به ترغیب زیاد و تشویق منظم فرزندانشان دارند. مفید است كه یك برنامه منظم تمرین برای كودك در نظر گرفته شود تا تمرینات جز جدانشدنی برنامه روزانه وی شوند.

 
مطالب مرتبط
 

برچسب ها: موسیقی ، كنسرت ، اسباب‌بازی‌ ، كودك ، آموزش موسیقی ، خبرنو ، خبر نو ، khabareno ، khabarno ،



:: بازدید از این مطلب : 941
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : پنج شنبه 3 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali
بسياري اوقات همسران بدون توجه به حضور کودکان به نزاع و جر و بحث مي‌پردازند و به تصور اينکه کودک در سنيني خاص قادر به درک آنچه که بين والدين اتفاق مي‌افتد....

بسياري اوقات همسران بدون توجه به حضور کودکان به نزاع و جر و بحث مي‌پردازند و به تصور اينکه کودک در سنيني خاص قادر به درک آنچه که بين والدين اتفاق مي‌افتد، نيست اختلافات زناشويي را امري طبيعي و پيش پا افتاده فرض مي‌کنند اما اختلافات زناشويي چه کمرنگ و سطحي باشد و چه عميق و خشونت‌آميز تاثيرات زيانباري در مسير رشد کودکان بر جاي مي‌گذارد و در آينده شاهد بزرگسالاني با اختلالات رفتاري خواهيم بود.دکتر محمود تلخابي دکتــراي تعــليم و تــربيت (آموزش و پرورش شناختي) عضو هيات علمي دانشگاه فرهنگيان و پژوهشکده علوم شناختي تنظيم‌کننده، تاثير اختلافات زناشويي را در رشد کودکان توضيح مي‌دهد.

کودک به محيط عاطفي سالم نياز دارد
بچه‌ها به يک محيط عاطفي سالم و پرنشاط نياز دارند که در آن بتوانند در يک مسير طبيعي و بر مبناي ابعاد مختلف وجودي‌شان رشد طبيعي داشته باشند.

بنابراين اگر بخواهيم بدانيم از والدين چه انتظاري مي‌توان داشت بايد گفت وقتي زن و مرد تصميم مي‌گيرند که صاحب فرزندي شوند بايد ابتدا محيط سالمي براي رشد کودک به وجود بياورند.

بسياري از رفتارهايي که والدين به‌عنوان کنش‌هاي طبيعي از آن ياد مي‌کنند در همين يک جمله‌اي که گفتيم خلاصه مي‌شود؛ يعني توانايي فراهم کردن يک محيط مناسب براي رشد طبيعي فرزندان. در واقع وظيفه اصلي والدين فراهم کردن بستر مناسب براي تربيت کودکان است.

اختلاف‌هاي زناشويي يکي از عواملي است که رشد طبيعي فرزندان را دچار اختلال مي‌کند و در محيط‌هايي که چنين اختلاف‌هايي بين والدين وجود دارد، نمي‌توان انتظار داشت که فرزندان رشد طبيعي داشته باشند.

چون در اين شرايط در فرزندان حس بي‌اعتمادي به وجود مي‌آيد و محيطي با روابط خشونت‌آميز که مناسبات انساني در آن آسيب مي بيند، براي رشد کودکان مناسب نيست و تربيت آنها را دچار مشکل خواهد کرد.

هر صداي بلند، يک تاثير سوء
هر صداي بلندي که در محيط خانه شنيده شود، روي ذهن کودک تاثير منفي مي‌گذارد و مانعي در مقابل رشد طبيعي او محسوب مي‌شود بنابراين اختلافات زناشويي با توجه به ميزان، شدت و دوامشان هر کدام تاثيرات مختلفي روي فرزندان دارند و شدت آثار سوء و زيانبارشان با يکديگر متفاوت است.

براي مثال اگر اختلاف بين زن و شوهر پايدار است و وجود اين اختلافات منجر به طلاق عاطفي بين همسران شده، در چنين محيطي ميزان آسيب‌پذيري کودک فوق‌العاده بالاست چون در يک تعارض وحشتناک قرار مي‌گيرد و فکر مي‌کند از ميان پدر و مادر بايد به کدام يک از آنها اتکا کند و با اتکا به يکي ديگري را از دست خواهد داد و در مقابل اين موضوع، بهاي از دست دادن او چه خواهد بود. اين شرايط براي کودک بسيار فاجعه‌آميز خواهد بود.

اما اگر اختلاف در سطح ناپايدار اتفاق مي‌افتد بايد فراواني آن را بررسي کرد. يعني اختلافات بين زن و شوهر به‌طور معمول در هر هفته، هر ماه يا در هر روز چند بار اتفاق مي‌افتد. در تمام اين موارد هيچ شرايط اختلاف‌برانگيزي وجود ندارد که موجب اختلال در رشد کودکان نشود يعني در تمام حالات و تعداد دفعاتي که زن و شوهر با هم به بحث مي‌پردازند رشد طبيعي کودک دچار اختلال مي‌شود چون با اختلاف زن و شوهر شرايط نامناسبي در فضاي عاطفي خانه حکمفرما مي‌شود که روي کودکان تاثير سوئي بر جاي مي‌گذارد.

کودک مفهوم «ديگري» را از خانواده مي‌آموزد
طبيعي است که هر چقدر ميزان اختلاف و نوع مواجهه والدين شديدتر باشد يعني اختلاف زناشويي حالت خشن‌تري به خود بگيرد يا گاهي به زد و خورد فيزيکي منجر شود، تاثيرات سوء بيشتري روي رشد طبيعي کودکان دارد و گاهي در دوره‌هاي سني بالاتر پيامدهاي اين اختلافات در شکل‌هاي مختلف روي رفتار کودکان بروز پيدا خواهد کرد.براي مثال بحث تعلق اجتماعي که در دوره نوجواني منجر به انتخاب دوست و ايجاد روابط سالم با دوستان مي‌شود، به شدت وابسته به شرايط عضويت فرد در خانواده‌اي است که در آن تربيت شده و مسائلي را تجربه کرده است.

براي مثال اگر تجربه کودک از محيط خانواده‌اش خوب و خوشايند بوده باشد، در وجود او از ديگري به‌عنوان يک مفهوم تاثير مثبتي ساخته مي‌شود. يعني در چنين شرايطي مفهوم «ديگري» شخصي مي‌شود که مي‌شود با او زندگي کرد، به او اعتماد کرد يا به او احترام گذاشت. در واقع کودکان با پاگذاشتن در سنين نوجواني اين تاثيرات را در ديگران جستجو خواهند کرد. بنابراين نقشي که خانواده در ساختن اين‌گونه مفاهيم در ذهن کودکان دارد، بسيار حائز اهميت است.
مطالب مرتبط


:: بازدید از این مطلب : 924
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهار شنبه 2 فروردين 1396 | نظرات ()
نوشته شده توسط : ali
عارضه بیضه نزول نکرده یکی از شایع‌ترین ناهنجاری‌های مادرزادی در پسربچه‌هاست که باید حتماً تا یکسالگی درمان شود.

هنگام تولد هر دو بیضه باید در داخل کیسه بیضه قرار گرفته باشند. والدین باید حتما از پزشک متخصص اطفال که فرزندشان تحت نظر وی است بخواهند که فرزند آنها را از نظر بیضه نزول نکرده معاینه کندتا در صورت مشاهده عارضه در این ناحیه به سرعت به درمان آن بپردازند

علی حمیدی مدنی متخصص کلیه و مجاری ادرار ، تصریح کرد: عارضه بیضه نزول نکرده یکی از شایع‌ترین ناهنجاری‌های مادرزادی در پسربچه‌هاست که باید حتماً تا یکسالگی درمان شود.

وی خاطرنشان کرد: به طور معمول 34 نفر از هر 1000 نوزاد یا به عبارتی 3.4 درصد پسر بچه‌هایی که به دنیا می‌آیند در بدو تولد با این عارضه همراه هستند که هرچه وزن یک نوزاد پسر در بدو تولد کمتر باشد یا به شکل نارس به دنیا آمده باشد شانس اینکه این اتفاق در وی روی دهد بیشتر خواهد بود.

حمیدی مدنی افزود: در اکثر قریب به اتفاق نوزادانی که به این عارضه مبتلا هستند طی 3 تا 6 ماه اول پس از تولد به خودی خود همزمان با رشد و تکامل نوزاد بیضه پایین می‌آید و چنانچه در پسر بچه‌ای در پایان اولین سال تولد پایین نیامد نیاز به درمان برای اصلاح این ناهنجاری وجود دارد.

این متخصص کلیه و مجاری ادرار افزود: زمانی که نوزاد در دوره جنینی در داخل رحم مادر به سر می‌برد بیضه‌ها در داخل شکم و در مجاورت کلیه‌ها قرار گرفته‌اند و به مرور زمان با بالا رفتن سن کودک، کلیه‌ها به سمت بالا صعود کرده تا در موقعیت طبیعی خود قرار گیرند و از همسایگی کلیه‌ها جدا شده و در مسیری طبیعی وارد لگن می‌شوند سپس در کشاله ران وارد کانال‌های این‌گوی‌نال می‌شوند تا از این مسیر وارد کیسه شوند.

وی گفت: به دلایل متعدد که معمولاً هورمونی هستند در مواردی سیر حرکت آن به سمت پایین با توقف روبرو می‌شود و کودک به دنیا آمده دارای یک بیضه در کیسه خواهد بود یا هیچ بیضه‌ای در کیسه نخواهد داشت. چنانچه سن کودک به یک سال تمام برسد و بیضه در داخل کیسه قرار نگرفته باشد نیازمند درمان قطعی است.

این متخصص کلیه و مجاری ادرار در توضیح علل نیاز به درمان این عارضه گفت: از 1.5 سالگی به بعد تغییرات غیر قابل بازگشت در سلول‌های بیضه نزول نکرده اتفاق می‌افتد و این تغییرات در آینده ریسک ناباروری پسران را افزایش خواهد داد.

حمیدی مدنی خاطرنشان کرد: چند عارضه ممکن است در رابطه با این عارضه روی دهد که یکی افزایش ریسک پیچ‌خوردگی طناب بیضه است. این یک پروسه بسیار حاد و دردناک است و یک زمان طلایی 4 تا 6 ساعته دارد که در صورت عدم تشخیص درست و اصلاح نشدن این عارضه، بیضه از بین خواهد رفت و در عارضه بیضه‌ نزول نکرده این اتفاق بیشتر روی خواهد داد.

وی افزود: عارضه دومی که این کودکان را تهدید می‌کند افزایش ریسک ابتلا به سرطان بیضه است یعنی این افراد حدوداً 6 تا 8 برابر جمعیت عادی و به قول برخی 10 تا 12 برابر جمعیت عادی ریسک ابتلا به سرطان خواهند داشت چرا که این افراد به طور مادرزاد دارای ساختمان جنسی مختلی هستند.

این متخصص کلیه و مجاری ادرار افزود: عارضه سوم که این کودکان را تهدید می‌کند ناباروری است که این عارضه در شکل بیضه‌های نزول نکرده یکطرفه از سایر افراد نرمال جامعه خیلی بیشتر نیست ولی در شکل دو طرفه چنانچه بیضه‌ها نزول نکرده باشند در 50 درصد موارد ممکن است باعث ناباروری در فرد شود.

حمیدی مدنی افزود: از آنجا که تغییرات غیرقابل بازگشت در سلول‌های زایا در این عارضه از 1.5 سالگی روی می‌دهد نباید پسربچه‌ای 1.5 ساله دارای درمان نشده بماند، به همین علت در تمام مکاتب علمی دنیا توصیه می‌شود زمانی که با پسربچه دارای بیضه نزول نکرده روبرو می‌شوند که 6 ماه اول تولد را سپری کرده است، درمان‌ها باید شروع شود به نوعی که تا پایان سال اول تکلیف این بیماری روشن شده باشد که جراحی این کار را انجام می‌دهد.

این متخصص کلیه و مجاری ادراری تأکید کرد: باید با استفاده از جراحی، آن را پایین آورد. گاهی ممکن است طناب بیضه کوتاه باشد که در این صورت درمان و جراحی در دو مرحله صورت می‌گیرد یعنی یک عمل جراحی را به سنین بالاتر موکول می‌کنیم و آن را پایین می‌آوریم.

وی گفت: در کل باید در پایان اولین سال تولد جراحی انجام شده باشد و این بیضه در موضع طبیعی خود در داخل کیسه قرار گرفته باشد.

حمیدی مدنی افزود: بیضه‌ها در پستانداران و موجودات خونگرم در داخل شکم قرار دارند اما در انسان در داخل کیسه‌ای در خارج بدن قرار دارند زیرا دمای داخل کیسه یک درجه سانتیگراد نسبت به دمای مرکز بدن پایین‌تر است و به عبارتی دیگر کیسه یک درجه خنک‌تر است.

این متخصص خاطرنشان کرد: این خنک‌تر بودن عامل کارکرد طبیعی آن است یعنی بعدها که نوزاد بالغ شد و ازدواج کرد در این محیط خنک کار بهتری از نظر اسپرم‌سازی انجام خواهد داد بنابراین وجود آن به داخل کیسه قانون طبیعت است و حتماً بایستی بیضه کودک در یک سالگی در داخل کیسه قرار گرفته باشد.

حمیدی مدنی گفت: متأسفانه بسیاری از پزشکان و همکاران نگران هستند که بیهوشی ناشی از جراحی برای کودک مضر باشد در حالی که کبد نوزاد پس از 6 ماهگی در برخورد با داروهای بیهوشی مانند یک فرد بزرگسال عمل می‌کند.

وی افزود: بنابراین هیچ خطری این کودک را از نظر بیهوشی تهدید نخواهد کرد مگر در مواردی خاص که در این صورت پزشک بیهوشی در صورت وجود بیماری پیشنهاد می‌کند این جراحی در سن بالاتر انجام شود.

این متخصص کلیه و مجاری ادرار تأکید کرد: از آنجایی که این حراحی نیازمند بیهوشی است در کمتر از 6 ماهگی این جراحی انجام نمی‌شود زیرا بیهوشی در کودکان زیر 6 ماه به صورت انتخابی مشکلاتی ایجاد می‌کند بنابراین درمان را باید پس از 6 ماهگی تا یک سالگی انجام داد.
مطالب مرتبط


:: بازدید از این مطلب : 860
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : چهار شنبه 2 فروردين 1396 | نظرات ()